Kay R.J., "Niespokojny umysł"

Autor: Jamison Kay Tytuł oryginalny: An Unquiet Mind Gatunek: autobiografia, pamiętnik Rok pierwszego wydania: 1995 Temat medyczny: choroba afektywna dwubiegunowa Autorka, doktor Kay Redfield Jamison to wybitny psycholog, terapeutą, pracownik akademicki. Jest badaczem, jednym z największych autorytetów w kwestii choroby afektywnej dwubiegunowej i autorką wielu publikacji naukowych. Zainteresowanie zaburzeniami nastroju jest związane u niej z tym, że sama choruje na chorobę dwubiegunową. Choć współpracownicy byli świadomi występującego u niej zaburzenia, w książce po raz pierwszy opowiedziała światu o swojej chorobie. Jest to pamiętnik, w którym doktor Jamison opisuje swoje życie z chorobą. Abyśmy lepiej mogli zrozumieć ewolucję jej zaburzenia, opowiada również o latach swojego dzieciństwa i występowaniu zaburzenia dwubiegunowego w rodzinie. Szczegółowo tłumaczy, czym były dla niej nastroje maniakalne i depresyjne. Relacjonuje, w jaki sposób rozwijała się jej kariera naukowa i jak wpływała na nią choroba. Doktor Jamison opowiada o stosowanej przez siebie terapii litem, pokazuje jakie wątpliwości wywoływało w niej stosowanie normotymików, jakie były efekty uboczne leczenia, jednocześnie podkreślając jego skuteczność. Dodatkowo, pokazuje jak ważne dla stabilnego funkcjonowania były dla niej związki międzyludzkie, miłość i wsparcie rodziny oraz partnerów. Jest to chyba najsłynniejsza książka przedstawiająca chorobę afektywną dwubiegunową. To, co czyni ją wyjątkową to niepowtarzalne spojrzenie autorki na własne dolegliwości - przedstawia jednocześnie punkt widzenia pacjenta i osoby leczącej. Doktor Jamison mówi, że chociaż choroba w wielu chwilach była dla niej trudna, jeśli mogłaby podjąć decyzję o tym, czy chce być chora, przy obecnych możliwościach terapii zgodziłaby się na to. Choć pokazuje najczarniejsze strony swojego zaburzenia, stale przedstawia również jego jaśniejsze strony - wielokrotnie podkreśla, że cechy chorobowe wiążą się także z określonymi predyspozycjami i kreatywnością. Twierdzi, że nie jest przekonana, czy udałoby się jej osiągnąć tak wiele, gdyby nie jej stan. Autorka tłumaczy co sprawia, iż nawet najrozsądniejsi chorzy nie zawsze współpracują w kwestii stosowania normotymików. I na własnym przykładzie, pokazuje, że rozsądnie leczony chory, przy zastosowaniu odpowiednich form kontroli, może nie tylko normalnie funkcjonować, również w pracy z chorymi, ale stać się kimś wybitnym. Wspaniała książka, polecam.