Biały oleander (White Oleander)

Produkcja i rok: Niemcy, USA 2002 Tytuł oryginalny: White Oleander Gatunek: Dramat obyczajowy Reżyseria: Peter Kosminsky Scenariusz: Mary Agnes Donoghue Aktorzy: Alison Lohman, Michelle Pfeiffer, Rene Zellweger, Robin Wright, Noah Wyle Temat medyczny: zaburzenia osobowości typu zależnego, zaburzenia adaptacyjne Opis: Kolejny dzień nauki do egzaminu z psychiatrii zwieńczyłem obejrzeniem filmu wymienionego w tabelce autorstwa profesora Andrzeja Czerniekiewicza zamieszczonej w podręczniku do LEKu z psychiatrii, w rozdziale dotyczącym zaburzeń osobowości. Tym razem 'na widelec" wziąłem osobowość typu zależnego. Film Petera Kosminsky'ego przedstawia relację Ingrid, artystki i matki (Pfeiffer) i jej dorastającej córki Astrid (Lohman). Dla Astrid Ingrid jej wzorem kobiecości, to od niej uczy się wszystkiego. Życie tej dwójki ulega diametralnej zmianie, gdy matka poznaje mężczyznę w którym zakochuje sie bezgranicznie. Odtrącona przez niego zabija go, sporzadzając dla niego koktajl z trujących białych oleandrów. Ingrid zostaje skazana na dożywotnie pozbawienie wolności, a Astrid zaczyna tułaczkę po rodzinach zastępczych oraz ośrodkach wychowawczych. Przez cały czas utrzymuje kontakt listowny z matką, czasem odwiedza ją w więzieniu. To matka podejmuje decyduje o najważniejszych aspektach jej życia, mimo oporu Astrid. Wreszcie dziewczyna trafia pod opiekę pozornie wspaniałej kobiety (Zellweger). Okazuje się, że to tylko pozory. Claire jest typowym przykładem osobowości typu zależnego. Nie potrafi żyć bez swego męża, który większośc czasu spędza w rozjazdach. Gdy Mark (Wyle) ją zostawia popełnia samobójstwo. Zmienia to jednak życie Astrid. Jest dla niej momentem przełomowym. Astrid spotyka się z matką po raz ostatni i mówi jej, że nie chce mieć z nią więcej kontaktu. Matka nie daje za wygraną. Rozmawia w więzieniu z dziennikarzami, adwoktami, którzy próbują kontaktów z Astrid. Obiecują jej pieniądze, pomoc, nakłaniając do rozmowy z Ingrid i w domyśle niezgodnych z prawdą zeznań w sądzie. Astrid postanawia spotkac się z matką, żeby wyjaśnić pewne niedopowiedzenia z przeszłości. Zgadza sie zeznawać za szczere odpowiedzi na pytania, któe ją nurtują i poznaje prawdę o swoich rodzicach. Gdy jednak dochodzi do rozrpawy Astrid nie zostaje poproszona o zeznania. Matka ją 'wyzwala", zrywając chorą zależność. Film dobrze oddaje tematykę zaburzeń osobowosci typu zależnego, ale trudno nie wspomnieć, że jest nieco zbyt 'rozwlekły' i dosyć nużący.