Leila i Nick

Tytuł oryginalny: Barfuss Produkcja i rok: Niemcy, 2005 r. Gatunek: komedia romantyczna Reżyseria: Til Schweiger Scenariusz: Til Schweiger, Jann Preuss, Dina Marie Chapman, Nika von Altenstadt, Stephen Zotnowski Aktorzy: Til Schweiger, Johanna Wokalek Temat medyczny: choroba psychiczna Nick Keller to nieodpowiedzialny kawaler, ciągle chwytający się różnych tymczasowych prac, które szybko traci. Zostaje zatrudniony w szpitalu psychiatrycznym jako sprzątacz. Tam również udało mu się wytrzymać tylko jeden dzień. W krótkim czasie, w którym przebywał w ośrodku, udaje mu się w ostatniej chwili udaremnić samobójstwo 25-letniej dziewczyny - Leili. Leila przez 19 lat była przetrzymywana w domu przez własną matkę. Po jej śmierci trafiła do szpitala psychiatrycznego. Lata zamknięcia zostawiły ślad. Umysłowo Leila nadal jest dzieckiem, które boi się dotyku obcych i wszystko, co zostanie powiedziane, przyjmuje dosłownie. Nie jest w stanie znieść jakiegokolwiek zamknięcia, czy chociażby takiego ograniczenia wolności, jakim jest przymus noszenia obuwia. Kiedy Nick udaremnia próbę samobójczą Leili, ta ucieka ze szpitala i odnajduje swego wybawcę. Przychodzi do niego boso, w koszuli nocnej. Mimo sprzeciwu Nicka, postanawia zostać z nim na zawsze. Razem wyruszają w podróż do rodziny Nicka. Wspólna podróż zbliża ich do siebie i pozwala każdemu czegoś się nauczyć. Lekkomyślny Nick jest zmuszony do wzięcia na siebie odpowiedzialności za drugą osobę, Leila uczy się funkcjonowania w świecie 'za murami'. Przyjemna komedia romantyczna, która w roku 2013 ma się doczekać remake'u produkcji amerykańskiej. Z pewnością nie jest to wielkie dzieło filmowe, jednak uznaję je za ważne w związku z promowaniem pozytywnego obrazu osób chorych psychicznie. Choć zarówno świadomość personelu medycznego, jak i reszty społeczeństwa wzrasta, nadal mamy do czynienia ze stygmatyzacją psychiatrii i chorych psychicznie. Dostrzegam to niestety również w swoim miejscu pracy i w mojej opinii, negatywny odbiór osób cierpiących na zaburzenia psychiczne, ma niekorzystny wpływ na przebieg procesu leczniczego na oddziałach innych niż psychiatryczne. Dlatego bardzo potrzeba nam popularyzacji tego typu filmów, pokazujących chorych psychicznie jako osoby wartościowe, zasługujące na miłość.