Lesonss learned from Face Transplantation in Female and Male Patient

Nowa era w transplantologii rekonstrukcyjnej, wprowadziła do repertuaru chirurgii rekonstrukcyjnej unaczynione allogeniczne przeszczepy kompozytowe, takie jak: ludzka twarz, ręka, krtań i ściana brzucha. Obecnie dokonano na świecie 38 przeszczepów twarzy z 85% przeżywalnością. Rutynowa transplantacja twarzy jest ograniczona ze względu na konieczność pobierania leków immunosupresyjnych z czym wiążą się poważne komplikacje ze śmiercią włącznie.

Opis przypadku #1: W grudniu 2008 dokonaliśmy pierwszego w Stanach Zjednoczonych przeszczepu twarzy. Pacjentką była 48 letnia kobieta która w 2004 roku straciła twarz po postrzale z broni palnej. Po 23 konwencjonalnych zabiegach rekonstrukcyjnych pacjentka nie mogła samodzielnie oddychać, jeść oraz mówić, stąd została zakwalifikowana przez Komitet Badań Etycznych do transplantacji twarzy. Transplant twarzy o całkowitej powierzchni 535 cm2 zawierał elementy funkcjonalne takie jak: nos, powieki dolne, warga górna, skóra, mięśnie i kości twarzy (szczęka, łuki jarzmowe) podniebienie twarde, naczynia, żyły i nerwy. Obecnie, osiem lat po transplantacji, pacjentka odzyskała wszystkie utracone funkcje twarzy i zintegrowała się społecznie. Opis przypadku #2: W 2011 roku 46 letni mężczyzna, doznał uszkodzenia twarzy w wypadku drogowym, co wymagało wielu operacji rekonstrukcyjnych powikłanych nekrotyzującymi zmianami w obrąbie twarzy i skalpu, zdiagnozowanymi jako choroba Wegenera. W wyniku choroby doszło do głębokich niegojących się owrzodzeń twarzy i skalpu prowadzących do utraty witalnych funkcji twarzy. We wrześniu 2014 roku pacjent uzyskał allogeniczny przeszczep twarzy w skład którego wchodziło 2/3 skalpu skóry owłosionej, czoło, górne i dolne powieki, oczodoły, nos, górne policzki. Obecnie, w dwa lata po transplantacji, pacjent odzyskał wszystkie utracone funkcje twarzy włącznie ze wzrostem włosów na przeszczepionej skórze skalpu.