Czy to coś poważnego?

Opis przypadku: do izby przyjęć szpitala dziecięcego w godzinach wieczornych zgłasza się mama ze swoim 14-miesięcznym synkiem. Od kilku dni niepokoiło ją ciągłe rozdrażnienie dziecka, a okresami apatia i zmniejszenie kontaktu z dzieckiem. Z Twojej pierwszej oceny dziecka, które oglądasz, wydaje Ci się, że dziecko zachowuje się całkiem prawidłowo, rozgląda się po gabinecie i nie wygląda aby cierpiało. Na pytanie o to co mamę dziecka w końcu skłoniło do przyjścia do szpitala odpowiada, że przed chwilą jeszcze zwymiotowało i "uznałam, że coś musi być nie tak". Mama poproszona aby dziecko postawić na podłodze i aby przeszło się kilka kroków, odpowiada, że dziecko nie chodzi - urodziło się z przepukliną oponowo-rdzeniową odcinka lędźwiowego. Jakie jest Twoje dalsze postępowanie? Opis przypadku: do izby przyjęć szpitala dziecięcego w godzinach wieczornych zgłasza się mama ze swoim 14-miesięcznym synkiem. Od kilku dni niepokoiło ją ciągłe rozdrażnienie dziecka, a okresami apatia i zmniejszenie kontaktu z dzieckiem. Z Twojej pierwszej oceny dziecka, które oglądasz, wydaje Ci się, że dziecko zachowuje się całkiem prawidłowo, rozgląda się po gabinecie i nie wygląda aby cierpiało. Na pytanie o to co mamę dziecka w końcu skłoniło do przyjścia do szpitala odpowiada, że przed chwilą jeszcze zwymiotowało i "uznałam, że coś musi być nie tak". Mama poproszona aby dziecko postawić na podłodze i aby przeszło się kilka kroków, odpowiada, że dziecko nie chodzi - urodziło się z przepukliną oponowo-rdzeniową odcinka lędźwiowego. Jakie jest Twoje dalsze postępowanie?