Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

Radykalna prostatektomia jest Kamień węgielny terapii leczniczej zlokalizowanego raka prostaty, oferujący korzystne wyniki onkologiczne u odpowiednio dobranych pacjentów. Jednakże, jednym z najczęstszych i najbardziej niepokojących powikłań jest nietrzymanie moczu po prostatektomii (PPI). nietrzymanie moczu po prostatektomii (PPI), przy czym zgłaszane wskaźniki wahają się od 4% do 40% w zależności od w zależności od zastosowanej definicji, techniki chirurgicznej i czasu oceny. (1,2) Powikłanie to znacząco wpływa na jakość życia związaną ze zdrowiem, powodując dyskomfort fizyczny, emocjonalny i wycofanie społeczne. emocjonalny i wycofanie społeczne.(3) PPI różni się od innych rodzajów nietrzymania moczu u mężczyzn nietrzymania moczu u mężczyzn zarówno pod względem etiologii, jak i postępowania. Wynika to przede wszystkim z jatrogennego uszkodzenia mechanizmu zwieraczowego podczas usuwania prostaty, chociaż dodatkowe czynniki przyczyniające się obejmują nadaktywność wypieracza, i zmiany w dynamice szyi pęcherza moczowego.(4,5) Pomimo postępów w minimalnie inwazyjnych i robotycznych metodach chirurgicznych i zrobotyzowanych podejść chirurgicznych, PPI pozostaje wyzwaniem zarówno dla pacjentów, jak i klinicystów. i klinicystów. Kompleksowe zrozumienie patofizjologii i czynników ryzyka PPI jest niezbędne do opracowania optymalnych strategii zapobiegania i leczenia. strategii zapobiegania i zarządzania. Ponadto, klinicyści muszą być dobrze zorientowani zarówno w niechirurgicznych, jak i chirurgicznych metodach leczenia, aby dostosować terapię do indywidualnych potrzeb i oczekiwań pacjenta. terapię do indywidualnych potrzeb i oczekiwań pacjenta.(6,7) Niniejszy przegląd ma na celu syntezę aktualnych dowodów na temat PPI, koncentrując się na możliwych do zidentyfikowania czynnikach ryzyka, skutecznych strategiach rehabilitacyjnych skutecznych strategiach rehabilitacyjnych i dostępnych metodach leczenia chirurgicznego. Poprzez konsolidację współczesnych badań i wytycznych klinicznych, niniejszy artykuł ma na celu zapewnienie jasnych ram postępowania z PPI w praktyce urologicznej.

Ostra białaczka promielocytowa (ang. acute promyelocytic leukemia, APL) jest podtypem ostrej białaczki szpikowej (ang. acute myeloid leukemia, AML), u której podłoża leży blok różnicowania na szczeblu promielocyta, za co w 95% przypadków odpowiedzialna jest translokacja między chromosomem 15 a 17, t(15;17)(q22,q21), w wyniku której dochodzi do fuzji genów PML i RARA. W rezultacie produkowane jest białko fuzyjne PML-RARα, którego obecność prowadzi do samoodnowy i zahamowania różnicowania komórek z linii mieloidalnej na etapie promielocyta [1, 2]. Rozpadające się promielocyty uwalniają ziarnistości o właściwościach tromboplastycznych, co skutkuje indukcją zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (ang. disseminated intravascular coagulation, DIC), z wtórną fibrynolizą i wysokim ryzykiem śmiertelnych powikłań krwotocznych [3]. Rozpoznanie APL stawiane jest na podstawie objawów klinicznych, wyników morfologii krwi obwodowej, cytometrii przepływowej i badań szpiku obejmujących badania cytogenetyczne i molekularne. W mielogramie stwierdza się obecność nieprawidłowych morfologiczne promielocytów zawierających w cytoplazmie charakterystyczne ziarnistości, tzw. pałki Aurea. W badaniu cytometrycznym analizowane komórki szpiku cechują się wysoką ekspresją antygenów CD13, CD33 oraz niską lub brakiem ekspresji antygenów CD11b, CD34, CD117, HLA-DR. W celu rozpoznania APL niezbędne jest jednak wykazanie obecności translokacji t(15;17) metodą FISH lub białka PML-RARα metodą RT-PCR lub innych typowych, rzadziej występujących rearanżacji genu RARα [1, 4]. Ze względu na duże ryzyko rozwoju zespołu DIC oraz związane z tym wysokie ryzyko zgonu pacjenta leczenie przeciwnowotworowe włącza się już w przypadku podejrzenia APL, czyli przed otrzymaniem wyników potwierdzających translokację t(15;17) i/lub rearanżację genu PML-RARα. Leczenie opiera się na zastosowaniu kwasu all-trans retinowego (ang. all-trans retinoic acid, ATRA), który wpływa na konformację nieprawidłowego białka fuzyjnego PML-RARα, co w rezultacie prowadzi do indukcji różnicowania i dojrzewania promielocytów [1, 5]. Infekcja COVID-19 jest wciąż słabo poznaną jednostką chorobową. Przebieg infekcji, jej powikłania oraz skutki odległe nie są w pełni znane. W pewnych przypadkach można podejrzewać, iż przyczynia się ona do zaburzeń procesu hematopoezy, skutkując zaburzeniem dojrzewania różnych linii komórkowych. Infekcja Covid-19 może między innymi doprowadzić do namnożenia komórek blastycznych we krwi lub szpiku, sugerując nawet rozpoznanie ostrej choroby rozrostowej [6]. Przedstawiamy przypadek pacjentki, u której w trakcie infekcji COVID-19 wystąpiły zaburzenia hematologiczne imitujące ostrą białaczkę promielocytową.

Praca dotyczy postępowania w dystocji barkowej u kobiety rodzącej do wody. Zawiera wytyczne postępowania podczas dystocji barkowej opracowane w Katedrze i Oddziale Klinicznym Ginekologii i Położnictwa w Tychach.

Dzięki Ze względu na coraz większą rolę obrazowania medycznego (np. ultrasonografii, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego), liczba przypadkowo wykrytych tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), rośnie również liczba przypadkowo wykrytych guzów nerek. guzów nerek również rośnie. Guzy te są zwykle małymi guzami nerek (SRM) we wczesnych stadiach zaawansowania (1). Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Urologicznego, guzy nerek we wczesnych stadiach zaawansowania (T1) powinny być leczone z oszczędzeniem nefronów (NSS). W dłuższej perspektywie ten rodzaj pozwala na zachowanie funkcji nerek, zmniejsza ogólną śmiertelność i zmniejsza częstość występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych (2). Głównymi celami NSS są usunięcie guza z ujemnymi marginesami chirurgicznymi i zachowanie jak najlepszej funkcji pozostałego miąższu nerki przy zminimalizowanym ryzyku zdarzeń niepożądanych. zdarzeń niepożądanych. Postęp technologii medycznych sprawia, że chirurgiczne są coraz bardziej skuteczne.