Aktualności

Techniki robotyczne i wspomagane laserowo w chirurgii urologicznej: aktualne zastosowania

Metody Ten narracyjny przegląd literatury został przeprowadzony przez systematyczne przeszukiwanie internetowych baz danych, w tym PubMed, Scopus i Cochrane Library pod kątem publikacji między styczniem 2018 r. a majem 2025 r. Główny nacisk skupiono się na klinicznych zastosowaniach robotycznych i laserowych technik chirurgicznych w urologii. technik chirurgicznych w urologii. Strategia wyszukiwania obejmowała słowa kluczowe i operatory logiczne, takie jak: "chirurgia zrobotyzowana" ORAZ "urologia", "enukleacja laserowa" LUB "HoLEP" LUB "PVP", "minimalnie inwazyjna" ORAZ "rak urologiczny", "prostatektomia wspomagana przez robota" LUB "prostatektomia wspomagana przez robota". prostatektomia" LUB "nefrektomia nefrektomia". Kryteria włączenia były następujące: - recenzowane badania, próby kliniczne, metaanalizy i przeglądy systematyczne. - Publikacje w języku angielskim. - Badania z udziałem dorosłych pacjentów poddawanych zabiegom urologicznym. - Nacisk na zabiegach z użyciem robota lub lasera. Kryteria wykluczenia były następujące: - opisy przypadków opisy przypadków, listy do redakcji lub artykuły redakcyjne bez danych. - Publikacje nieanglojęzyczne publikacje. - Badania skoncentrowane wyłącznie na populacjach weterynaryjnych lub pediatrycznych (z wyjątkiem przypadków istotne dla urologii robotycznej). Zidentyfikowano łącznie 137 artykułów. Po sprawdzeniu tytułów i streszczeń, przejrzano 68 artykułów pełnotekstowych, a 38 badań zostało w oparciu o istotność, jakość metodologiczną i aktualność. aktualności. Głównymi analizowanymi punktami końcowymi były czas operacji, szacowana utrata krwi (EBL), długość pobytu w szpitalu, wskaźniki powikłań i wyniki funkcjonalne. wyniki funkcjonalne. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały analizę kosztów i implikacje etyczne. Zabiegi urologiczne wspomagane robotem Chirurgia wspomagana robotem zrewolucjonizowała dziedzinę urologii, zwiększając precyzję, minimalizując inwazyjność i poprawiając wyniki pooperacyjne. wyniki pooperacyjne. System chirurgiczny da Vinci, zatwierdzony przez FDA w 2000 roku, pozostaje najczęściej stosowaną platformą. 2000 roku, pozostaje najczęściej stosowaną platformą. Platformy robotyczne umożliwiają trójwymiarowe widzenie w powiększeniu, większą artykulację instrumentów i lepszą ergonomię. ulepszoną ergonomię, z których wszystkie mają kluczowe znaczenie dla złożonych zabiegów miednicy i zaotrzewnowych. i zaotrzewnowych. Radykalna prostatektomia zrobotyzowana (RARP) Radykalna prostatektomia jest jednym z najbardziej uznanych zabiegów zrobotyzowanych w urologii. zabiegów zrobotyzowanych w urologii. Radykalna prostatektomia wspomagana robotem (RARP) w dużej mierze zastąpiła techniki otwarte i laparoskopowe ze względu na doskonałą wizualizację wiązek nerwowo-naczyniowych oraz poprawę trzymania moczu i erekcji w niektórych kohortach (1). Liczne badania wykazują porównywalną kontrolę onkologiczną między RARP a operacją otwartą, ze znacznie zmniejszoną utratą krwi, niższymi wskaźnikami transfuzji i krótszą hospitalizacją(2) . i krótszą hospitalizacją(2). Innowacje, takie jak systemy z podwójną konsolą i algorytmy oszczędzające nerwy jeszcze bardziej poprawiają wyniki pacjentów. Zrobotyzowana nefrektomia częściowa i radykalna Zrobotyzowana nefrektomia częściowa (RPN) jest uważana za standard w przypadku małych guzów nerek. w przypadku małych guzów nerek ze względu na zalety oszczędzania nefronów. Podejście robotyczne umożliwia precyzyjne wycięcie guza przy minimalnym czasie ciepłego niedokrwienia i lepsze zszycie ubytku nerki(3). W porównaniu do laparoskopowej częściowej nefrektomii nefrektomii, RPN wykazuje niższe wskaźniki konwersji i lepszą pooperacyjną funkcję nerek(4). nefrektomia radykalna, choć rzadziej stosowana niż nefrektomia częściowa, jest korzystniejsza niż nefrektomia laparoskopowa. częściowa nefrektomia, jest korzystna w wybranych przypadkach złożonych lokalizacji guza lub dużych mas nerkowych. lub dużych mas nerkowych.

Nietrzymanie moczu po prostatektomii: czynniki ryzyka, rehabilitacja i opcje chirurgiczne

Radykalna prostatektomia jest Kamień węgielny terapii leczniczej zlokalizowanego raka prostaty, oferujący korzystne wyniki onkologiczne u odpowiednio dobranych pacjentów. Jednakże, jednym z najczęstszych i najbardziej niepokojących powikłań jest nietrzymanie moczu po prostatektomii (PPI). nietrzymanie moczu po prostatektomii (PPI), przy czym zgłaszane wskaźniki wahają się od 4% do 40% w zależności od w zależności od zastosowanej definicji, techniki chirurgicznej i czasu oceny. (1,2) Powikłanie to znacząco wpływa na jakość życia związaną ze zdrowiem, powodując dyskomfort fizyczny, emocjonalny i wycofanie społeczne. emocjonalny i wycofanie społeczne.(3) PPI różni się od innych rodzajów nietrzymania moczu u mężczyzn nietrzymania moczu u mężczyzn zarówno pod względem etiologii, jak i postępowania. Wynika to przede wszystkim z jatrogennego uszkodzenia mechanizmu zwieraczowego podczas usuwania prostaty, chociaż dodatkowe czynniki przyczyniające się obejmują nadaktywność wypieracza, i zmiany w dynamice szyi pęcherza moczowego.(4,5) Pomimo postępów w minimalnie inwazyjnych i robotycznych metodach chirurgicznych i zrobotyzowanych podejść chirurgicznych, PPI pozostaje wyzwaniem zarówno dla pacjentów, jak i klinicystów. i klinicystów. Kompleksowe zrozumienie patofizjologii i czynników ryzyka PPI jest niezbędne do opracowania optymalnych strategii zapobiegania i leczenia. strategii zapobiegania i zarządzania. Ponadto, klinicyści muszą być dobrze zorientowani zarówno w niechirurgicznych, jak i chirurgicznych metodach leczenia, aby dostosować terapię do indywidualnych potrzeb i oczekiwań pacjenta. terapię do indywidualnych potrzeb i oczekiwań pacjenta.(6,7) Niniejszy przegląd ma na celu syntezę aktualnych dowodów na temat PPI, koncentrując się na możliwych do zidentyfikowania czynnikach ryzyka, skutecznych strategiach rehabilitacyjnych skutecznych strategiach rehabilitacyjnych i dostępnych metodach leczenia chirurgicznego. Poprzez konsolidację współczesnych badań i wytycznych klinicznych, niniejszy artykuł ma na celu zapewnienie jasnych ram postępowania z PPI w praktyce urologicznej.

Patronat

Medyk sądowy i lekarz klinicysta - w poszukiwaniu prawdy dla dobra pacjenta

Infekcja COVID-19 imitująca ostrą białaczkę promielocytową

Ostra białaczka promielocytowa (ang. acute promyelocytic leukemia, APL) jest podtypem ostrej białaczki szpikowej (ang. acute myeloid leukemia, AML), u której podłoża leży blok różnicowania na szczeblu promielocyta, za co w 95% przypadków odpowiedzialna jest translokacja między chromosomem 15 a 17, t(15;17)(q22,q21), w wyniku której dochodzi do fuzji genów PML i RARA. W rezultacie produkowane jest białko fuzyjne PML-RARα, którego obecność prowadzi do samoodnowy i zahamowania różnicowania komórek z linii mieloidalnej na etapie promielocyta [1, 2]. Rozpadające się promielocyty uwalniają ziarnistości o właściwościach tromboplastycznych, co skutkuje indukcją zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (ang. disseminated intravascular coagulation, DIC), z wtórną fibrynolizą i wysokim ryzykiem śmiertelnych powikłań krwotocznych [3]. Rozpoznanie APL stawiane jest na podstawie objawów klinicznych, wyników morfologii krwi obwodowej, cytometrii przepływowej i badań szpiku obejmujących badania cytogenetyczne i molekularne. W mielogramie stwierdza się obecność nieprawidłowych morfologiczne promielocytów zawierających w cytoplazmie charakterystyczne ziarnistości, tzw. pałki Aurea. W badaniu cytometrycznym analizowane komórki szpiku cechują się wysoką ekspresją antygenów CD13, CD33 oraz niską lub brakiem ekspresji antygenów CD11b, CD34, CD117, HLA-DR. W celu rozpoznania APL niezbędne jest jednak wykazanie obecności translokacji t(15;17) metodą FISH lub białka PML-RARα metodą RT-PCR lub innych typowych, rzadziej występujących rearanżacji genu RARα [1, 4]. Ze względu na duże ryzyko rozwoju zespołu DIC oraz związane z tym wysokie ryzyko zgonu pacjenta leczenie przeciwnowotworowe włącza się już w przypadku podejrzenia APL, czyli przed otrzymaniem wyników potwierdzających translokację t(15;17) i/lub rearanżację genu PML-RARα. Leczenie opiera się na zastosowaniu kwasu all-trans retinowego (ang. all-trans retinoic acid, ATRA), który wpływa na konformację nieprawidłowego białka fuzyjnego PML-RARα, co w rezultacie prowadzi do indukcji różnicowania i dojrzewania promielocytów [1, 5]. Infekcja COVID-19 jest wciąż słabo poznaną jednostką chorobową. Przebieg infekcji, jej powikłania oraz skutki odległe nie są w pełni znane. W pewnych przypadkach można podejrzewać, iż przyczynia się ona do zaburzeń procesu hematopoezy, skutkując zaburzeniem dojrzewania różnych linii komórkowych. Infekcja Covid-19 może między innymi doprowadzić do namnożenia komórek blastycznych we krwi lub szpiku, sugerując nawet rozpoznanie ostrej choroby rozrostowej [6]. Przedstawiamy przypadek pacjentki, u której w trakcie infekcji COVID-19 wystąpiły zaburzenia hematologiczne imitujące ostrą białaczkę promielocytową.

Postępowanie w dystocji barkowej u pacjentki rodzącej do wody - studium przypadku

Praca dotyczy postępowania w dystocji barkowej u kobiety rodzącej do wody. Zawiera wytyczne postępowania podczas dystocji barkowej opracowane w Katedrze i Oddziale Klinicznym Ginekologii i Położnictwa w Tychach.

Zespół Wunderlicha objawiający się samoistnym krwotokiem nerkowym w jamie zaotrzewnowej jako pierwsza manifestacja raka nerkowokomórkowego

Spontaniczny, nieurazowy krwotok zaotrzewnowy lub zespół Wunderlicha (WS) jest rzadkim, ale potencjalnie zagrażającym życiu stanem. Może okazać się śmiertelny, jeśli nie zostanie rozpoznany i leczony agresywnie w odpowiednim czasie. Wstrząs spowodowany masywnym krwotokiem zaotrzewnowym lub śródotrzewnowym może wystąpić w pojedynczych przypadkach [1]. Wyniki kliniczne nie są specyficzne, dlatego w diagnostyce różnicowej należy uwzględnić wiele łagodnych i złośliwych guzów nerek do czasu postawienia prawidłowej diagnozy przez patologa. Obrazy TK i USG nie są charakterystyczne. Najczęstszą przyczyną krwawienia jest angiomiolipoma. Rzadziej jest to polekowe zapalenie naczyń, rak nerki, guz chromochłonny lub torbiel nerki. Przedstawiamy przypadek 53-letniego mężczyzny z objawami krwotoku nerkowego w jamie zaotrzewnowej jako pierwszej manifestacji raka nerkowokomórkowego.