Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

W ostatnich latach lawinowo wzrosła liczba uchodźców i nielegalnych imigrantów docierających do Europy z wielu regionów objętych działaniami wojennymi, katastrofami humanitarnymi, epidemiami. Wraz ze zmieniającymi się kierunkami, z których przybywają uchodźcy, zmieniają się również potencjalne zagrożenia epidemiologiczne oraz powstają nowe wyzwania w zakresie ochrony zdrowia na szczeblu SOR jak i w kontekście zdrowia populacyjnego. Szczególnie niebezpieczny trend można zaobserwować w potencjalnym skróceniu czasu podróży z kraju endemii do Europy, osób będących zdrowymi nosicielami potencjalnie zakaźnych chorób, który umożliwia rozwinięcie się pełnoobjawowych postaci poszczególnych jednostek dopiero w krajach docelowych, gdzie osoby pracujące w sektorze ochrony zdrowia nie posiadają odpowiedniego przeszkolenia do radzenia sobie z nowymi na ich terenie chorobami. Prezentacja przedstawia dwa opisy przypadków o podobnej symptomatyce, ale całkowicie odmiennej etiologii i postępowaniu na przykładzie malarii P.falciparum i gorączki krwotocznej Ebola.

Zarośnięcie przełyku jest rzadką wadą wrodzoną, która ciągle stanowi wyzwanie dla chirurga. Wśród typów zarośnięcia najczęściej występuje typ III charakteryzujący się obecnością przetoki przełykowo-tchawiczej od dolnego odcinka. Zabieg polega na zamknięciu przetoki, a następnie zespoleniu obu zarośniętych odcinków. W części przypadków dochodzi do rozwoju powikłań, wśród których najczęstsze są: zwężenie przełyku w miejscu zespolenia, nieszczelność w miejscu zespolenia, a także nawrót przetoki przełykowo-tchawiczej. Opis przypadku: Autorzy przedstawiają opis diagnostyki i leczenia dziewczynki operowanej z powodu zarośnięcia przełyku t. III, u której doszło do rozwoju dużego uchyłka tchawicy oraz nawrotu przetoki przełykowo-tchawiczej. Wybrano nietypowy dostęp operacyjny przez lewą jamę opłucnową z zastosowaniem techniki torakoskopowej.

Znaczne zagrożenie trwałym ubytkiem na zdrowiu, jakim jest w odmrożeniu np. utrata palców rąk, stanowi wyzwanie dla lekarzy i skłania do wykorzystania wszystkich dostępnych opcji terapeutycznych, aby uniknąć lub ograniczyć kalectwo. Jednocześnie przeciętna praktyczna wiedza lekarzy na temat odmrożeń ma charakter archaiczny i anegdotyczny. Dotychczasowa praktyka leczenia odmrożeń III i IV st. sprowadza się do rozpoznania, desmurgii i leczenia operacyjnego — amputacji. Niezwykle rzadko pacjenci kierowani są do specjalistycznych oddziałów zajmujących się chirurgią rekonstrukcyjną. Tymczasem techniki z wykorzystaniem płatów uszypułowanych i wolnych pozwalają niejednokrotnie ograniczyć poziom amputacji i zmniejszyć stopień kalectwa.

Nowa era w transplantologii rekonstrukcyjnej, wprowadziła do repertuaru chirurgii rekonstrukcyjnej unaczynione allogeniczne przeszczepy kompozytowe, takie jak: ludzka twarz, ręka, krtań i ściana brzucha. Obecnie dokonano na świecie 38 przeszczepów twarzy z 85% przeżywalnością. Rutynowa transplantacja twarzy jest ograniczona ze względu na konieczność pobierania leków immunosupresyjnych z czym wiążą się poważne komplikacje ze śmiercią włącznie.