Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

Stopa cukrzycowa powikłana zakażeniem owrzodzenia stanowi jeden z najczęstszych problemów powiązanych z cukrzycą. Objawy kliniczne towarzyszące infekcji są przeważnie ubogie, prowadząc do opóźnienia prawidłowej diagnozy. W wyniku tego, niestety nadal często dochodzi u chorych do amputacji kończyny. Przedstawiony przypadek kliniczny, 73–letniego pacjenta z wieloma chorobami towarzyszącymi, stanowi przykład jak poprzez odpowiednie leczenie zakażenia, wpierw ocenionego jako wskazanie do amputacji, można było tego uniknąć. Zastosowanie odpowiedniej antybiotykoterapii opartej na ocenie klinicznej rany, wynikach wymazów, stanie ogólnym pacjenta wraz z systematycznym oczyszczaniem rany stanowiło podstawę sukcesu terapeutycznego. W wyborze oraz ocenie przebiegu leczenia pomocne było wykonanie szeregu badań diagnostycznych, takich jak badania obrazowe stopy (RTG), stanu naczyń (ocena tętna, ultrasonografia dopplerowska), laboratoryjne (m.in. posiewy z głębokich warstw rany, wskaźniki stanu zapalnego). Z racji tego, że problem ten dotyczy wielu dziedzin medycznych, ważna jest współpraca pomiędzy specjalistami przy diagnostyce oraz leczeniu tego schorzenia.

Orbitopatia tarczycowa TAO (ang. thyroid associated orbitopathy) jest zespołem objawów ocznych wywołanych autoimmunologicznym zapaleniem tkanek miękkich oczodołu prowadzącym do przejściowego lub trwałego uszkodzenia narządu wzroku. Towarzyszy najczęściej nadczynności tarczycy, nie wyklucza jednak istnienia niedoczynności gruczołu tarczowego.

Celem pracy jest opisanie przypadku pacjentki ze schyłkową niewydolnością nerek, poddanej w dzieciństwie radioterapii pól brzusznych. Analizie poddane zostały wyniki i historia leczenia. W 1. roku życia (1967 r.) u pacjentki stwierdzono guz w jamie brzusznej. Zastosowano leczenie operacyjne oraz radioterapię. W 25. roku życia (1992 r.) została stwierdzona cukrzyca typu 2, pomimo braku czynników ryzyka rozwoju tej choroby w wywiadzie. Siedem lat później (2000 r.) stwierdzona została niedrożność przewodu pokarmowego wywołana zrostami (prawdopodobny skutek radioterapii). Wtedy też, wysunięto podejrzenie guza nerki prawej i marskość nerki lewej. W 2008 r. potwierdzono progresywny rozrost guza w nerce prawej. Dwa lata później (2010 r.) prawa nerka została usunięta. Diagnoza histopatologiczna wykazała raka jasnokomórkowego. W trzeciej dobie po zabiegu rozpoczęto terapię nerkozastępczą (hemodializy). Obecnie dializoterapia jest kontynuowana, a pacjentka oczekuje na kwalifikację do przeszczepu. Wnioski: Na podstawie przeprowadzonej analizy został wyciągnięty wniosek, że problemy zdrowotne stwierdzane u pacjentki mogły być konsekwencją przebytej w dzieciństwie radioterapii. Bardzo trudne jest określenie w jakim stopniu naświetlanie przyczyniło się do rozwoju patologii.