Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

<p>Sól sodowa warfaryny (łac. Warfarinum natricum), występująca pod handlową nazwą Warfin, to skuteczny lek przeciwkrzepliwy stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy. Znajduje powszechne zastosowanie po zabiegach kardiochirurgicznych, zwłaszcza po wszczepieniu sztucznej protezy zastawki serca. Zadaniem Warfinu jest niedopuszczenie do wykrzepiania krwi w elementach protez i zastawek oraz wspomaganie rozpuszczania powstałych skrzeplin.</p><p>Pacjenci muszą kontynuować leczenie antykoagulantami do końca życia. Pozostają także pod stałą opieką lekarską poradni kardiologicznej. Na ogół co 4-6 tygodni powinni monitorować czas protrombinowy (PT), czyli czas tworzenia się skrzepu krwi w celu sprawdzenia, jak działają czynniki krzepnięcia wchodzące w tzw. zespół protrombiny. Wynik prezentowany jest pod nazwą międzynarodowego współczynnika znormalizowanego INR (<i>ang. International</i><i>Normalized Ratio)</i> [1]. W celu utrzymania stałych wartości gęstości krwi, pacjenci powinni przestrzegać odpowiednio dobranej, dobrze zbilansowanej diety, dzięki czemu zapewnią organizmowi zalecaną codzienną dawkę witaminy K zawartą w pokarmach. Zbyt wysoka dawka witaminy K w stosunku do zapotrzebowania organizmu może w sposób istotny wpływać na wartość INR w badanej krwi i stwarzać trudności w doborze dawki antywitaminy K [2].</p><p></p><p>Istnieją trzy sklasyfikowane formy witaminy K: K1 i K2 – pochodzące z naturalnego źródła oraz K3 będąca syntetycznym związkiem chemicznym. Witamina K1 (filochinon) jest syntetyzowana wyłącznie w roślinach i przyjmowana z pokarmem, zaś K2 to grupa związków określanych mianem menachinonów (MK-n) [3]. Związki te syntetyzowane są przez bakterie jelitowe. Występują głównie w produktach pochodzenia zwierzęcego, także w produktach podlegających fermentacji (tabela 1).</p><p>Tabela 1.</p><p>Zalecenia FAO (<i>ang. Food and Agriculture Organization of the United Nations</i>) oraz WHO (ang. <i>World Health Organization), </i>dotyczące wystarczającego spożycia AI (<i>ang. Adequate</i><i>Intake</i>), wyrażone w μg filochinonu/os/d od 2008 roku nie uległy zmianie i wynoszą dla kobiet ≥ 19 lat 65 μg filochinonu/os/d natomiast dla mężczyzn ≥ 19 lat 55 μg filochinonu/os/d [5]. Obecnie przyjmuje się, że wskaźnik terapeutyczny INR w leczeniu przeciwzakrzepowym u pacjentów po operacjach wszczepienia sztucznych zastawek powinien mieścić się w przedziale 2,5 – 3,5 bez względu na płeć [6, 7]. Skuteczność kliniczna Warfinu zależy od stężenia witaminy K w osoczu, na który ma wpływ ilość spożywanej witaminy K przyjmowanej w pokarmach i pochodzącej z suplementacji. Amerykańska instytucja rządowa Agencja Żywności i Leków FDA (<i>ang.</i><i>Food and Drug</i><i>Administration)</i> podaje, że dzienna dawka witaminy K w ilości 400 μg i więcej może kompletnie niwelować efekty przeciwzakrzepowe przyjmowanego przez pacjenta Warfinu [8, 9].</p><p>Dobór odpowiednich składników pokarmowych, zawierających witaminę K oraz rozłożenie ich w posiłkach to duże wyzwanie dla dietetyka. Biorąc pod uwagę ogólny stan pacjenta oraz jego wiek, płeć, masę ciała, choroby współistniejące, inne leki i suplementy, które przyjmuje, a także swoiste zachowania behawioralne (dieta, ćwiczenia fizyczne), dietetyk może w sposób prawidłowy dostosować indywidualny plan żywieniowy dla konkretnego pacjenta. Im więcej informacji otrzyma dietetyk, tym dokładniejszy będzie wynik jego pracy. Zielone części warzyw i owoców charakteryzują się wysoką zawartością witaminy K1 (filochinonu), zatem ustalając plan żywieniowy dla pacjenta, należy przede wszystkim wziąć ten czynnik pod uwagę.</p><p></p><p>Witamina K bierze także udział w metabolizmie kości. Długotrwałe stosowanie Warfinu może zaburzać homeostazę gospodarki wapniowej w organizmie pacjenta, czego następstwem może być osteopenia, a w konsekwencji osteoporoza. Są to jednak następstwa odległe. Do ich występowania mogą się przyczynić dodatkowe czynniki, takie jak: wiek, płeć, aktywność fizyczna, uwarunkowania genetyczne [10].</p><p>Ważnym elementem jest absorpcja witaminy K w organizmie. Wchłanianie filochinonu wymaga współudziału żółci i soku trzustkowego. Jest to witamina rozpuszczalna w tłuszczach, więc dodanie ich do posiłku powoduje wyższą jej przyswajalność. Witamina K wchłaniana jest w jelicie cienkim a magazynowana jest w wątrobie. Istnieją różnice pomiędzy wchłanianiem witamin K1 i K2. Pierwsza z nich jest absorbowana zaledwie w 10-15% całkowitej ilości tej witaminy przyjętej z pokarmem, natomiast K2 wchłania się niemal całkowicie i ma długi czas biologicznego półtrwania [10]. W obrazie całościowym witamina K modyfikuje stabilność koagulacyjną, jednak nie należy wykluczać jej z diety pacjenta ponieważ jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. Oprócz zaangażowania w proces krzepnięcia krwi, bierze udział w utrzymaniu właściwej homeostazy tkanki kostnej oraz w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego i pracy mózgu.</p><p></p><p>Można przypuszczać, że prawidłowo zbilansowany plan dietetyczny przyczyni się do utrzymania prawidłowego stężenia czynników krzepnięcia w konfrontacji z antykoagulantami oraz zminimalizuje wahania wskaźnika krzepliwości krwi.</p>

Chłoniaki nieziarnicze to grupa chorob spowodowanych transformacja nowotworowa komórek limfoidalnych. Chłoniak anaplastyczny z dużych komórek (<i>Anaplastic large cell lymphoma; </i><i>ALCL) </i>ALK+ (<i>anaplastic lymphoma kinase (ALK)-positive ALK+)</i> to nowotwór wywodzący się z limfocytów typu T. ALK jest to receptor kinazy tyrozynowej z dotychczas nie odkrytym ligandem tzw. "sierocym" (<i>orphan receptor</i>). Uruchomienie nieprawidłowego przekaźnictwa spowodowane jest translokacją obejmującą rejon 2p23. Przypuszcza się, że aktywacja ALK aktywuje szlaki STAT3, AKT/PI3K, RAS/ERK odpowiedzialne za proliferacje komórkową i cykl komórkowy. Wystepowanie ALCL ALK+ jest stosunkowo rzadkie. Wystepuje on u 3% doroslych chorych na chłoniaki nieziarnicze oraz u 10-15% dzieci chorych na chłoniaki. ALCL ALK+ to chłoniak agresywny. Głównie spotyka sie go u osób młodszych (mediana wieku 34 lata). Częściej spotyka sie go u mężczyzn niz u kobiet. Choroba głównie zajmuje węzły chłonne, lecz u 60% pacjentów występują także objawy pozawęzłowe. W klasyfikacji zaawansowania ALCL ALK+ stosuje się klasyfikacje z Ann Arbor. W ciągu 5 lat od leczenia 60% pacjentów pozostaje wolnych od nawrotu choroby. [1]

Wady wrodzone to nieprawidłowości budowy narządów powstałe przed urodzeniem, które prowadzą do zaburzeń czynności tych organów. Szacuje się, że na powstawanie wad wrodzonych mają wpływ: czynniki toksyczno-środowiskowe (w 5-10%) i genetyczne (w 20-25%), ale w 70-80% nie udaje się ustalić żadnej przyczyny. Częstość występowania wszystkich wad wrodzonych u noworodków i niemowląt wynosi około 4%, poniżej 4% z nich (około 3,9%) dotyczy układu oddechowego. Prawie połowa dzieci z wadami wrodzonymi układu oddechowego umiera przed ukończeniem piątego roku życia. Do objawów wad układu oddechowego należą przewlekanie lub nawracanie infekcji dróg oddechowych, objawy niewydolności oddechowej, kaszel, krwioplucie. Niekiedy wada układu oddechowego jest bezobjawowa i wykrywana przypadkowo.

This is a rare case in which the FTC metastases to the metatarsal bone that were initially diagnosed were not confirmed in further diagnostics. Therefore, only tumor resection was performed. The postoperative diagnosis was focused on multiple, thorough hist.-pat. examinations samples obtained during surgery, which ruled out unfavorable recognition. Thanks to this, amputation of the foot was avoided.