Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

OZT jest najczęstszą chorobą trzustki i jednocześnie dość częstą przyczyną hospitalizacji chorych zgłaszających się do szpitala z powodu bólów brzucha. Obserwuje się rosnącą w ostatnich latach zachorowalność w krajach wysoko rozwiniętych i śmiertelność w tej chorobie sięgającą 5%. [1, 2]. Dokładna diagnostyka powinny umożliwić określenie etiologii OZT w ponad 96% przypadków [3] to jednak nadal u wielu chorych nie jest to osiągane. Może zatem dojść do nawrotu choroby przy ponownym zadziałaniu nierozpoznanego wcześniej czynnika etiologicznego. Wielu autorów podnosi rolę leków, jako potencjalnego czynnika sprawczego OZT o niejasnej etiologii[4]. Nie ma ściśle określonego schematu skutecznego i jednocześnie bezpiecznego leczenia bólu w OZT. Dotychczas nie ustalono, w jakim stopniu leki stosowane dla uśmierzania bólu w tej chorobie mogą być jednocześnie czynnikiem sprawczym zapalenia trzustki[5, 6]. Erytromelalgia pierwotna (EM), jest rzadką, uwarunkowaną genetycznie chorobą objawiającą się bólem kończyn, ich wzmożonym uciepleniem i zaczerwieniem [7] [Zdjęcie 1 - Bolesny rumień kończyn dolnych jest najczęstszym objawem u chorych z Erytromelalgią Pierwotną]. Leczenie farmakologiczne tej choroby nie zawsze jest skuteczne. Zawodzą również różne metody fizykalne i inwazyjne, w tym neuroliza odcinka lędźwiowego pnia współczulnego [8]. Powoduje to, iż chorzy na EM często nadużywają leków przeciwbólowych, z których część jest również stosowana w objawowym leczeniu bólu w OZT. Przedstawiamy przypadek 25- letniej chorej z EM, u której objawy OZT wystąpiły 10 dni po nieskutecznej, farmakologicznej neurolizie odcinka lędźwiowego pnia współczulnego i poprzedzone były stosowaniem kilku leków przeciwbólowych, później również wykorzystywanych w trakcie leczenia zapalenia trzustki. Pomimo dokładnej diagnostyki nie udało się ustalić przyczyny OZT

Schyłkowa niewydolność nerek (SNN) jest narastającym problemem w krajach rozwiniętych [1]. Chociaż cukrzyca pozostaje najczęstszą przyczyną dysfunkcji tych narządów [2], przewlekła nefropatia może być spowodowana także chorobami autoimmunologicznymi, szczególnie z grupy zapaleń naczyń. W Stanach Zjednoczonych liczba pacjentów ze SNN wymagająca dializoterapii sięga już blisko 500 000, a ponad 200 000 żyje z czynnym przeszczepem nerki [3]. Przewlekła choroba nerek (PChN) stanowi znaczący problem kardiologiczny, przyczyniając się do szybkiego rozwoju choroby wieńcowej, a zwłaszcza postaci wielonaczyniowej. Na cięższy przebieg choroby wieńcowej u pacjentów z PChN wpływ mają zaburzony metabolizm wapnia i tendencja do rozsianego wapnienia tętnic [4]. Pacjenci z PChN i wysokim stężeniem CRP są obciążeni szczególnie dużym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych [5,6]. Obecnie nie istnieją wytyczne dotyczące leczenia zabiegowego choroby wieńcowej u pacjentów z PChN. Występuje u nich jednak większe ryzyko zgonu po rewaskularyzacji niż w populacji bez PChN [7]. Zdania na temat skuteczności zastosowania u tych pacjentów przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) i pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) są podzielone i brak jednoznacznych danych w tym zakresie. Nie ma też zaleceń sugerujących opracowanie długoterminowej strategii leczenia choroby wieńcowej u pacjentów ze SNN, choć opisano, że wymagają oni wielokrotnych powtórzeń PCI (w przypadku wyboru tej metody) [8].

Sigmoid volvulus (SV) to stan, w którym okrężnica esowata skręca się wokół krezki. Zaburzenie to jest rzadkie u niemowląt i dzieci[1]. Zwykle występuje u dorosłych, po 40 roku życia, częściej u mężczyzn[2]. SV prowadzi do niedrożności niedrożności jelit, która często jest ostra u dzieci, podczas gdy u dorosłych może być podostra lub postępująca. W wyniku niedrożności jelit najczęstszymi objawami są objawy obejmują ból brzucha, wzdęcia, wymioty, a w przypadkach przewlekłych - zaparcia, zaparcia. W Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych Częstość występowania SV jest bardzo niska. Niemniej jednak SV pozostaje główną przyczyną ostrej niedrożności okrężnicy w krajach rozwijających się[3]. Rozpoznanie opiera się na wynikach badań klinicznych klinicznych i radiologicznych i jest trudniejsza do ustalenia u dzieci w porównaniu z dorosłymi[4], a prawidłową diagnozę można łatwo przeoczyć lub opóźnić[4]. opóźniona[4]. Przedstawiamy opis przypadku z wyjątkowej jakości obrazami CT i rekonstrukcjami 3D.

Zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego odnosi się do całkowitej lub częściowej niewspółosiowości powierzchni stawowych sąsiadujących ze sobą łopatki i obojczyka [1]. Jest to uraz, który często występuje w sportach kontaktowych, takich jak piłka nożna, judo, rugby i wiele innych. Jest to również stosunkowo częsty uraz w codziennych czynnościach, w wyniku upadku podczas spaceru lub upadku z krzesła z uderzeniem w obręcz barkową [2], [3].<br />W zależności od stopnia urazu, zalecane podejścia różnią się od leczenia zachowawczego (stopień I i II) do leczenia chirurgicznego (powyżej stopnia III).<br />Zalecenia dotyczące leczenia zachowawczego to: chłodzenie, leki przeciwbólowe i uniesienie kończyny. Leczenie chirurgiczne polega na chirurgicznej stabilizacji zwichnięcia. Istnieje wiele technik i metod unieruchomienia urazu, w tym: druty Kirschnera, przy użyciu TightRope, podwójny Endobutton, MINAR, Copeland i Kessel, Waver i Dunn czy dedykowane płytki [3], [4].<br />.