Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

Badania Cel - opracowanie termosemiotyki przewlekłego zapalenia migdałków poprzez określenie specyfiki fal podczerwonych w podżuchwowych oraz na na dłoniach, kolanach i na środku sklepienia stopy u zdrowych osób oraz porównanie uzyskanych wyników z odpowiednimi wskaźnikami pacjentów z przewlekłym zapaleniem migdałków. z przewlekłym zapaleniem migdałków. Najczęstsze Najczęstszymi patogenami w zakaźnym zapaleniu migdałków są Streptococcus spp. rzadko rozwija się na tle ostrej choroby układu choroby układu oddechowego, ale zwykle objawia się jako odrębna choroba. Tłumienie lokalnej odpowiedzi immunologicznej odpowiedź na zimno, niedożywienie, wyczerpanie fizyczne, zablokowanie dróg nosowych przez tkankę gruczołową, przewlekłe zapalenie zatok, odchylenie przegrody nosowej, przewlekły nieżyt nosa są korzystnymi warunkami dla powstawania zapalenia migdałków [1-3]. migdałków [1-3]. W praktyce klinicznej W praktyce klinicznej często konieczne jest odróżnienie ostrego zapalenia migdałków od przewlekłego, ponieważ są to zasadniczo różne choroby. Nawracające ostre zapalenie migdałków, które jest często niedostatecznie leczone, jest często postrzegane jako czynnik poprzedzający rozwój przewlekłego zapalenia migdałków. czynnikiem poprzedzającym rozwój przewlekłego zapalenia migdałków. Pęcherzykowa postać zapalenia migdałków jest jest uważana za najbardziej niekorzystną, ponieważ prowadzi do powstawania blizn w tkance limfatycznej co zmniejsza jej właściwości ochronne. Kamienie migdałkowe są składające się ze złuszczonego nabłonka, drobnoustrojów, wysięku zapalnego. Są trudne do ewakuacji i powodują rozszerzenie luki, tworząc torbiele retencyjne [4, 5]. torbiele retencyjne [4, 5]. Zapalenie migdałków jest znane z powikłań, takich jak zapalenie mięśnia sercowego, choroby reumatyczne, zapalenie nerek. Zaostrzenie może wystąpić na tle przewlekłego procesu zapalnego. Dlatego szczególną uwagę należy należy zwrócić szczególną uwagę na historię zgłaszaną przez pacjenta, w szczególności częstotliwość i czas trwania zaostrzeń. Zaostrzeniu przewlekłego zapalenia migdałków towarzyszą objawy ogólnego zatrucia - gorączka, bóle stawów, zmniejszona tolerancja na wysiłek fizyczny, zmęczenie. wysiłek fizyczny, zmęczenie. Migdałki z reguły są powiększone, mają podśluzówkowe ropne pęcherzyki (jednak przy braku objawów ostrego zapalenia migdałków, może występować przekrwienie i naciek zapalny), ropne masy caseosus masy w bliznowatych lukach. Regionalne węzły chłonne są powiększone, gęste, czasami bolesne. Często obserwuje się zespół migdałkowo-sercowy z subiektywnymi subiektywne odczucia bólu w okolicy serca, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca. Mogą występować objawy naczynioruchowe - bladość lub przekrwienie skóry, kserodermia lub zwiększona potliwość, czynnościowe szmery serca, zapalenie mięśnia sercowego [4].Cel badań - opracowanie termosemiotyki przewlekłego zapalenia migdałków poprzez określenie specyfiki fal podczerwonych w okolicy podżuchwowej, na dłoniach, w projekcji na dłoniach, w rzucie rzepki i w środku sklepienia stopy zarówno u pacjentów z przewlekłym zapaleniem migdałków, jak i u zdrowych pacjentów z przewlekłym zapaleniem migdałków i osób zdrowych.

OZT jest najczęstszą chorobą trzustki i jednocześnie dość częstą przyczyną hospitalizacji chorych zgłaszających się do szpitala z powodu bólów brzucha. Obserwuje się rosnącą w ostatnich latach zachorowalność w krajach wysoko rozwiniętych i śmiertelność w tej chorobie sięgającą 5%. [1, 2]. Dokładna diagnostyka powinny umożliwić określenie etiologii OZT w ponad 96% przypadków [3] to jednak nadal u wielu chorych nie jest to osiągane. Może zatem dojść do nawrotu choroby przy ponownym zadziałaniu nierozpoznanego wcześniej czynnika etiologicznego. Wielu autorów podnosi rolę leków, jako potencjalnego czynnika sprawczego OZT o niejasnej etiologii[4]. Nie ma ściśle określonego schematu skutecznego i jednocześnie bezpiecznego leczenia bólu w OZT. Dotychczas nie ustalono, w jakim stopniu leki stosowane dla uśmierzania bólu w tej chorobie mogą być jednocześnie czynnikiem sprawczym zapalenia trzustki[5, 6]. Erytromelalgia pierwotna (EM), jest rzadką, uwarunkowaną genetycznie chorobą objawiającą się bólem kończyn, ich wzmożonym uciepleniem i zaczerwieniem [7] [Zdjęcie 1 - Bolesny rumień kończyn dolnych jest najczęstszym objawem u chorych z Erytromelalgią Pierwotną]. Leczenie farmakologiczne tej choroby nie zawsze jest skuteczne. Zawodzą również różne metody fizykalne i inwazyjne, w tym neuroliza odcinka lędźwiowego pnia współczulnego [8]. Powoduje to, iż chorzy na EM często nadużywają leków przeciwbólowych, z których część jest również stosowana w objawowym leczeniu bólu w OZT. Przedstawiamy przypadek 25- letniej chorej z EM, u której objawy OZT wystąpiły 10 dni po nieskutecznej, farmakologicznej neurolizie odcinka lędźwiowego pnia współczulnego i poprzedzone były stosowaniem kilku leków przeciwbólowych, później również wykorzystywanych w trakcie leczenia zapalenia trzustki. Pomimo dokładnej diagnostyki nie udało się ustalić przyczyny OZT

Schyłkowa niewydolność nerek (SNN) jest narastającym problemem w krajach rozwiniętych [1]. Chociaż cukrzyca pozostaje najczęstszą przyczyną dysfunkcji tych narządów [2], przewlekła nefropatia może być spowodowana także chorobami autoimmunologicznymi, szczególnie z grupy zapaleń naczyń. W Stanach Zjednoczonych liczba pacjentów ze SNN wymagająca dializoterapii sięga już blisko 500 000, a ponad 200 000 żyje z czynnym przeszczepem nerki [3]. Przewlekła choroba nerek (PChN) stanowi znaczący problem kardiologiczny, przyczyniając się do szybkiego rozwoju choroby wieńcowej, a zwłaszcza postaci wielonaczyniowej. Na cięższy przebieg choroby wieńcowej u pacjentów z PChN wpływ mają zaburzony metabolizm wapnia i tendencja do rozsianego wapnienia tętnic [4]. Pacjenci z PChN i wysokim stężeniem CRP są obciążeni szczególnie dużym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych [5,6]. Obecnie nie istnieją wytyczne dotyczące leczenia zabiegowego choroby wieńcowej u pacjentów z PChN. Występuje u nich jednak większe ryzyko zgonu po rewaskularyzacji niż w populacji bez PChN [7]. Zdania na temat skuteczności zastosowania u tych pacjentów przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) i pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) są podzielone i brak jednoznacznych danych w tym zakresie. Nie ma też zaleceń sugerujących opracowanie długoterminowej strategii leczenia choroby wieńcowej u pacjentów ze SNN, choć opisano, że wymagają oni wielokrotnych powtórzeń PCI (w przypadku wyboru tej metody) [8].

Sigmoid volvulus (SV) to stan, w którym okrężnica esowata skręca się wokół krezki. Zaburzenie to jest rzadkie u niemowląt i dzieci[1]. Zwykle występuje u dorosłych, po 40 roku życia, częściej u mężczyzn[2]. SV prowadzi do niedrożności niedrożności jelit, która często jest ostra u dzieci, podczas gdy u dorosłych może być podostra lub postępująca. W wyniku niedrożności jelit najczęstszymi objawami są objawy obejmują ból brzucha, wzdęcia, wymioty, a w przypadkach przewlekłych - zaparcia, zaparcia. W Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych Częstość występowania SV jest bardzo niska. Niemniej jednak SV pozostaje główną przyczyną ostrej niedrożności okrężnicy w krajach rozwijających się[3]. Rozpoznanie opiera się na wynikach badań klinicznych klinicznych i radiologicznych i jest trudniejsza do ustalenia u dzieci w porównaniu z dorosłymi[4], a prawidłową diagnozę można łatwo przeoczyć lub opóźnić[4]. opóźniona[4]. Przedstawiamy opis przypadku z wyjątkowej jakości obrazami CT i rekonstrukcjami 3D.