Recenzowane opisy przypadków medycznych w dobie EBM

Współcześnie kiła stanowi coraz większy problem epidemiologiczny, czego dowodem jest rosnąca ilość nowych zakażeń, również w Polsce [1]. Niekorzystnym zjawiskiem jest wzrost częstości występowania stadium późnego infekcji Treponema pallidum, w tym kiły ośrodkowego układu nerwowego (kiła OUN) [2]. W zaawansowanym stadium kiły, a zwłaszcza w przypadku neurokiły, zwiększa się ryzyko wystąpienia trwałych powikłań, w tym wiądu rdzenia, porażenia postępującego, udaru mózgu i innych [3]. Kiła OUN stanowi duże wyzwanie diagnostyczne, ponieważ objawy zakażenia mogą imitować inne pierwotne schorzenia OUN lub choroby ogólnoustrojowe z wtórnym zajęciem OUN. Dlatego często bywa nazywana „wielkim imitatorem” (ang. „the great imitator”) [4, 5, 6, 7].

Połknięcie ciała obcego spotyka się częściej u dzieci, niż u dorosłych, jednak w grupie pacjentów pediatrycznych rzadziej dochodzi do poważnych powikłań [1, 2]. Wśród dorosłych dominują osoby w starszym wieku, z zaburzeniami narządu żucia, zwężeniami przełyku oraz więźniowie i pacjenci z zaburzeniami psychicznymi [2-4]. 80-90% połkniętych ciał obcych przechodzi przez górne drogi pokarmowe spontanicznie, jednak 10-20% wymaga endoskopowego usunięcia, a 1% powoduje komplikacje [3,5]. Możliwe lokalizacje ciała obcego w gardle środkowym to dołki nagłośniowe, nasada języka, migdałki podniebienne, a w gardle dolnym zachyłki gruszkowate, okolica zapierścienna oraz tylna ściana gardła [6, 7]. W przełyku ciała obce umiejscawiają się w ponad 80% w jego części szyjnej [1, 2, 8]. Rzadko zdarza się by połknięte ciało obce przebiło ścianę przewodu pokarmowego i przemieściło się w głąb tkanek miękkich. Może temu sprzyjać budowa ciała obcego np. ostro zakończone kawałki ości, szkła. Stwarza to zagrożenie wystąpienia ciężkich i potencjalnie śmiertelnych powikłań takich jak ropień zagardłowy, zapalenie śródpiersia, uszkodzenie dużych naczyń szyi [7]. W takich przypadkach niezbędne jest podjęcie szybkiej interwencji i usunięcia ciała obcego. Przedstawiamy przypadek pacjentki z ciałem obcym, które przemieściło się ze światła gardła dolnego w głąb tkanek miękkich szyi w bezpośrednie sąsiedztwo tętnicy szyjnej wspólnej.

Polimialgia reumatyczna (PMR) to jedna z najczęstszych chorób reumatycznych rozpoznawanych u osób powyżej 50 roku życia. Zachorowalność na nią wzrasta wraz z wiekiem, osiągając szczyt w 72- 73 r.ż. (diagnoza PMR rzadko jest stawiana w populacji 50 r.ż.) [1]. Statystycznie dwukrotnie częściej dotyka ona kobiet. Obserwowana jest również większa predyspozycja rasy białej [2]. W Europie częstość występowania wynosi średnio 1 na 133 osoby po 50 r.ż. [3]. Charakterystyczne jest także wyraźne zróżnicowanie geograficzne – zdecydowana większość rozpoznań przypada na kraje Europy Północnej - szczególnie Szwecję, podczas gdy na południu Europy np. we Włoszech jest znacznie rzadziej rozpoznawana. Etiologia choroby nie została w pełni wyjaśniona. Zakłada się, że u jej podłoża leżą procesy autoimmunologiczne. Sugeruje się ponadto rolę promieniowania słonecznego i infekcji wirusowych [2]. Typowymi objawami dla polimialgii są ból oraz sztywność mięśni karku, obręczy barkowej i biodrowej [1,2]. PMR należy do grupy chorób zapalnych o podłożu immunologicznym. W jej etiologii nie wyklucza się także predyspozycji genetycznej- udziału antygenów: HLA-DR4, HLADRB1*04 oraz cytokin prozapalnych: TNFα i IL6. W niektórych badaniach wykazano również zmniejszenie wydzielania hormonów kory nadnerczy (kortyzolu, dehydroepiandrosteronu) u osób dotkniętych tą chorobą[4]. Różnorodność postulowanych czynników mogących odgrywać istotna rolę w rozwoju PMR wskazuje na potrzebę dalszych badań nad etiologią tej choroby.

Z wielką przyjemnością prezentuję specjalne wydanie naszego czasopisma, wydane z okazji 7. dorocznego Kongresu Europejskiego Towarzystwa Chirurgów Endoskopowych Dziecięcych (ESPES)! W tym numerze znajdą Państwo regularnie nadesłane do czasopisma opisy przypadków oraz wszystkie streszczenia Kongresu ESPES 2017 (27–29 września we Wrocławiu). Przewodniczącym Kongresu jest prof. Dariusz Patkowski, członek naszej Rady Naukowej. Wszystkie streszczenia będą również dostępne po Kongresie na stronie internetowej czasopisma — www.MDcase.net.