Publikacje

Stopa cukrzycowa powikłana zakażeniem owrzodzenia stanowi jeden z najczęstszych problemów powiązanych z cukrzycą. Objawy kliniczne towarzyszące infekcji są przeważnie ubogie, prowadząc do opóźnienia prawidłowej diagnozy. W wyniku tego, niestety nadal często dochodzi u chorych do amputacji kończyny. Przedstawiony przypadek kliniczny, 73–letniego pacjenta z wieloma chorobami towarzyszącymi, stanowi przykład jak poprzez odpowiednie leczenie zakażenia, wpierw ocenionego jako wskazanie do amputacji, można było tego uniknąć. Zastosowanie odpowiedniej antybiotykoterapii opartej na ocenie klinicznej rany, wynikach wymazów, stanie ogólnym pacjenta wraz z systematycznym oczyszczaniem rany stanowiło podstawę sukcesu terapeutycznego. W wyborze oraz ocenie przebiegu leczenia pomocne było wykonanie szeregu badań diagnostycznych, takich jak badania obrazowe stopy (RTG), stanu naczyń (ocena tętna, ultrasonografia dopplerowska), laboratoryjne (m.in. posiewy z głębokich warstw rany, wskaźniki stanu zapalnego). Z racji tego, że problem ten dotyczy wielu dziedzin medycznych, ważna jest współpraca pomiędzy specjalistami przy diagnostyce oraz leczeniu tego schorzenia.

Orbitopatia tarczycowa TAO (ang. thyroid associated orbitopathy) jest zespołem objawów ocznych wywołanych autoimmunologicznym zapaleniem tkanek miękkich oczodołu prowadzącym do przejściowego lub trwałego uszkodzenia narządu wzroku. Towarzyszy najczęściej nadczynności tarczycy, nie wyklucza jednak istnienia niedoczynności gruczołu tarczowego.

Celem pracy jest opisanie przypadku pacjentki ze schyłkową niewydolnością nerek, poddanej w dzieciństwie radioterapii pól brzusznych. Analizie poddane zostały wyniki i historia leczenia. W 1. roku życia (1967 r.) u pacjentki stwierdzono guz w jamie brzusznej. Zastosowano leczenie operacyjne oraz radioterapię. W 25. roku życia (1992 r.) została stwierdzona cukrzyca typu 2, pomimo braku czynników ryzyka rozwoju tej choroby w wywiadzie. Siedem lat później (2000 r.) stwierdzona została niedrożność przewodu pokarmowego wywołana zrostami (prawdopodobny skutek radioterapii). Wtedy też, wysunięto podejrzenie guza nerki prawej i marskość nerki lewej. W 2008 r. potwierdzono progresywny rozrost guza w nerce prawej. Dwa lata później (2010 r.) prawa nerka została usunięta. Diagnoza histopatologiczna wykazała raka jasnokomórkowego. W trzeciej dobie po zabiegu rozpoczęto terapię nerkozastępczą (hemodializy). Obecnie dializoterapia jest kontynuowana, a pacjentka oczekuje na kwalifikację do przeszczepu. Wnioski: Na podstawie przeprowadzonej analizy został wyciągnięty wniosek, że problemy zdrowotne stwierdzane u pacjentki mogły być konsekwencją przebytej w dzieciństwie radioterapii. Bardzo trudne jest określenie w jakim stopniu naświetlanie przyczyniło się do rozwoju patologii.

Czerniak złośliwy skóry ma przeważnie dramatyczny przebieg i rokowania zwykle nie są pomyślne. Z tego powodu przypadek pacjenta z 55–letnim przeżyciem po stwierdzeniu wspomnianego nowotworu jest stosunkowo niezwykłym wydarzeniem. Próbując wyjaśnić ten przypadek, zastosowaliśmy test kometowy na limfocytach obwodowych pacjenta w okresie między kolejnymi zabiegami chirurgicznymi, przy napromieniowaniu komórek promieniami γ dawką 2Gy, w porównaniu do dwu innych pacjentów z czerniakiem i czterech osób zdrowych. U obu wspomnianych pacjentów porównawczych z czerniakiem stwierdziliśmy zwiększone względem osób zdrowych wyjściowe uszkodzenia DNA połączone z obniżoną zdolnością naprawczą uszkodzeń. Pacjent, opisywany w tej pracy, co prawda wykazywał większe niż kontrolni pacjenci oraz osoby zdrowe uszkodzeni popromienne materiału genetycznego, ale kinetyka naprawy pęknięć DNA po 180 minutowej inkubacji była u niego wyraźnie wyższa. Zgodnie z hipotezą o związku polimorfizmów genów cytochromu P–450, kodujących enzymy detoksykacyjne, z podatnością na czerniaka, genotypowaliśmy CYP2D6 (*3,*4), CYP2C9 (*2, *3), CYP2C19 (*2) przy użyciu techniki TaqMan, wykazując, że z wyjątkiem CYP2C9*2, wszystkie inne genotypowane loci były heterozygotyczne.

Postęp medycyny, a szczególnie stosowanie inwazyjnych technik diagnozowania i leczenia, zwiększył ryzyko rozwoju posocznicy. Sepsa (gr. sepsis – gnicie) w języku polskim określana także jako posocznica jest to zespół uogólnionej odpowiedzi zapalnej (SIRS) na infekcję, epizod polegający na inwazji patogennych drobnoustrojów takich jak bakterie, wirusy, grzyby i inne, który wyzwala reakcję obronną. SIRS (systemic inflammatory response syndrome) rozpoznaje się na podstawie dwóch lub więcej z grupy objawów klinicznych, zmian parametrów hemodynamicznych, hematologicznych i biochemicznych oraz objawów zapalenia: gorączka – temperatura 38oC lub w ciężkich przypadkach hipotermia 36oC, tachykardia – częstość akcji serca 90/min, tachypnoe – częstość oddechów 20/min, ciśnienie parcjalne tlenu w krwi tętniczej 32 mmHg, leukocytoza – 12000 lub leukopenia 4000 komórek/ml lub 10% form niedojrzałych. Posocznicę u noworodków wywołują najczęściej pałeczka okrężnicy oraz paciorkowce grupy B.

Choroba Gauchera jest rzadką chorobą metaboliczną, wywołaną genetycznie uwarunkowanym niedoborem lub brakiem aktywności lizosomalnej β–glukocerebrozydazy. Dochodzi wówczas do spichrzania glukocerebrozydu, co niesie za sobą kliniczne następstwa. Na podstawie historii czterech pacjentów z chorobą Gauchera oraz obecnego stanu wiedzy rozważyliśmy problem diagnozy oraz dokonaliśmy oceny skuteczności standardowej terapii

Kardiomiopatia tako–tsubo, zwana inaczej zespołem balotującego koniuszka poprzedzona jest najczęściej ogromnym stresem psychicznym lub fizycznym. Swoim obrazem klinicznym, jak w opisanym przypadku, imituje najczęściej ostry zespół wieńcowy. Decydujące znaczenie ma pilnie wykonane badanie angiograficzne tętnic wieńcowych, w którym brak jest jakichkolwiek zmian. Dodatkowo chorobę potwierdzić można badaniami obrazowymi (badanie echokardiograficzne, rezonans magnetyczny serca z kontrastem), w których najczęściej widoczna jest akineza koniuszka serca i segmentów środkowych lewej komory oraz zmniejszona frakcja wyrzutowa. Bardzo istotne dla przebiegu choroby jest jej wczesne rozpoznanie, ponieważ pomimo szybkiej poprawy po skojarzonym leczeniu β–blokerami i inhibitorami konwertazy angiotensyny oraz wypoczynku, w początkowej fazie choroby może dojść do groźnych dla życia powikłań. Pacjent zagrożony jest wystąpieniem obrzęku płuc, wstrząsu kardiogennego, a także wystąpieniem groźnych dla życia arytmii. Przedstawiono przypadek 72–letniej pacjentki, u której rozpoznano kardiomiopatię tako–tsubo, pomimo początkowej diagnozy ostrego zespołu wieńcowego. Była ona zagrożona obrzękiem płuc, jednak takie powikłanie nie wystąpiło. Bardzo ważne jest, aby przy rozpoznawaniu ostrego zespołu wieńcowego, brać pod uwagę również inne, możliwe przyczyny bólu w klatce piersiowej, ułatwia to znacząco diagnostykę i leczenie

Przedstawiamy przypadek dziesięcioletniej dziewczynki, która została przyjęta do Kliniki Pediatrii, Kardiologii Prewencyjnej i Immunologii Wieku Rozwojowego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z objawami reakcji typu choroby posurowiczej – z gorączką, uogólnioną, wielopostaciową pokrzywką, obrzękiem twarzy i zapaleniem stawów. Z wywiadu uzyskanego od matki wynikało, że powyższe objawy pojawiły się przed dwoma dniami, kilka godzin od chwili, w której dziewczynka bawiła się liściem szeflery, czyli tzw. drzewa parasolowatego, Schefflera actinophylla. Co ciekawe, reakcji towarzyszyło znacznie podwyższone stężenie IgE całkowitego. Ta egzotyczna, popularna w Polsce roślina doniczkowa z rodziny araliowatych (Araliacae) zawiera falkarinol – związek chemiczny odpowiedzialny za rzadkie przypadki alergii wziewnej i kontaktowej m.in. u ogrodników, czy pracowników kwiaciarni. Dotychczas nie opisano reakcji typu choroby posurowiczej na skutek kontaktu z ta rośliną.

Perforacja pęcherzyka żółciowego podczas cholecystektomii skutkująca wyciekiem żółci oraz kamieni żółciowych jest dość częstym powikłaniem, które występuje w około 20% przypadków. Jednak poważne powikłania rozwijają się jedynie u około 0,2% pacjentów. Pozostawione kamie- nie żółciowe mogą manifestować się jako ropnie wewnątrzbrzuszne, śródskórne, przetoki oraz inne, rzadsze powikłania

Skręcenie stawu skokowego jest najczęstszym urazem narządu ruchu na izbie przyjęć. W prezentowanym przypadku, po rekonstrukcji więzadeł powstały zrosty blizny pooperacyjnej z pobliskim nerwem oraz nerwiak, który nie był widoczny w badaniu rezonansu magnetycznego

Diagnostyka zaburzeń utkania kostnego dzięki dostępności nowoczesnych metod obrazowania standaryzuje postępowanie terapeutyczne. Kluczowym elementem leczenia pacjenta ze zdiagnozowaną torbielą samotną kości jest wypełnienie ubytku struktury z możliwym odtworzeniem jej funkcji. Postępowaniem z wyboru jest przeszczep kości autogennej lub allogennej z omówionymi w dalszej części atykułu konsekwencjami i zagrożeniami.