Publikacje

This is a rare case in which the FTC metastases to the metatarsal bone that were initially diagnosed were not confirmed in further diagnostics. Therefore, only tumor resection was performed. The postoperative diagnosis was focused on multiple, thorough hist.-pat. examinations samples obtained during surgery, which ruled out unfavorable recognition. Thanks to this, amputation of the foot was avoided.

W 2012 roku The International Society of Urological Pathology (ISUP) zaproponowało wdrożenie do klasyfikacji 5 nowych podtypów raka nerki, w tym raka nerki związanego z nabytą torbielowatością nerek (ang. acquired cystic disease - associated renal cell carcinoma - ACD-RCC). W 2016 roku ACD-RCC został uznany za niezależną jednostkę w Klasyfikacji Nowotworów Układu Moczowego WHO 2016. [1]. Poniższa praca prezentuje typowe cechy ACD-RCC w oparciu o dwa przypadki.

Współcześnie kiła stanowi coraz większy problem epidemiologiczny, czego dowodem jest rosnąca ilość nowych zakażeń, również w Polsce [1]. Niekorzystnym zjawiskiem jest wzrost częstości występowania stadium późnego infekcji Treponema pallidum, w tym kiły ośrodkowego układu nerwowego (kiła OUN) [2]. W zaawansowanym stadium kiły, a zwłaszcza w przypadku neurokiły, zwiększa się ryzyko wystąpienia trwałych powikłań, w tym wiądu rdzenia, porażenia postępującego, udaru mózgu i innych [3]. Kiła OUN stanowi duże wyzwanie diagnostyczne, ponieważ objawy zakażenia mogą imitować inne pierwotne schorzenia OUN lub choroby ogólnoustrojowe z wtórnym zajęciem OUN. Dlatego często bywa nazywana „wielkim imitatorem” (ang. „the great imitator”) [4, 5, 6, 7].

Połknięcie ciała obcego spotyka się częściej u dzieci, niż u dorosłych, jednak w grupie pacjentów pediatrycznych rzadziej dochodzi do poważnych powikłań [1, 2]. Wśród dorosłych dominują osoby w starszym wieku, z zaburzeniami narządu żucia, zwężeniami przełyku oraz więźniowie i pacjenci z zaburzeniami psychicznymi [2-4]. 80-90% połkniętych ciał obcych przechodzi przez górne drogi pokarmowe spontanicznie, jednak 10-20% wymaga endoskopowego usunięcia, a 1% powoduje komplikacje [3,5]. Możliwe lokalizacje ciała obcego w gardle środkowym to dołki nagłośniowe, nasada języka, migdałki podniebienne, a w gardle dolnym zachyłki gruszkowate, okolica zapierścienna oraz tylna ściana gardła [6, 7]. W przełyku ciała obce umiejscawiają się w ponad 80% w jego części szyjnej [1, 2, 8]. Rzadko zdarza się by połknięte ciało obce przebiło ścianę przewodu pokarmowego i przemieściło się w głąb tkanek miękkich. Może temu sprzyjać budowa ciała obcego np. ostro zakończone kawałki ości, szkła. Stwarza to zagrożenie wystąpienia ciężkich i potencjalnie śmiertelnych powikłań takich jak ropień zagardłowy, zapalenie śródpiersia, uszkodzenie dużych naczyń szyi [7]. W takich przypadkach niezbędne jest podjęcie szybkiej interwencji i usunięcia ciała obcego. Przedstawiamy przypadek pacjentki z ciałem obcym, które przemieściło się ze światła gardła dolnego w głąb tkanek miękkich szyi w bezpośrednie sąsiedztwo tętnicy szyjnej wspólnej.

Polimialgia reumatyczna (PMR) to jedna z najczęstszych chorób reumatycznych rozpoznawanych u osób powyżej 50 roku życia. Zachorowalność na nią wzrasta wraz z wiekiem, osiągając szczyt w 72- 73 r.ż. (diagnoza PMR rzadko jest stawiana w populacji 50 r.ż.) [1]. Statystycznie dwukrotnie częściej dotyka ona kobiet. Obserwowana jest również większa predyspozycja rasy białej [2]. W Europie częstość występowania wynosi średnio 1 na 133 osoby po 50 r.ż. [3]. Charakterystyczne jest także wyraźne zróżnicowanie geograficzne – zdecydowana większość rozpoznań przypada na kraje Europy Północnej - szczególnie Szwecję, podczas gdy na południu Europy np. we Włoszech jest znacznie rzadziej rozpoznawana. Etiologia choroby nie została w pełni wyjaśniona. Zakłada się, że u jej podłoża leżą procesy autoimmunologiczne. Sugeruje się ponadto rolę promieniowania słonecznego i infekcji wirusowych [2]. Typowymi objawami dla polimialgii są ból oraz sztywność mięśni karku, obręczy barkowej i biodrowej [1,2]. PMR należy do grupy chorób zapalnych o podłożu immunologicznym. W jej etiologii nie wyklucza się także predyspozycji genetycznej- udziału antygenów: HLA-DR4, HLADRB1*04 oraz cytokin prozapalnych: TNFα i IL6. W niektórych badaniach wykazano również zmniejszenie wydzielania hormonów kory nadnerczy (kortyzolu, dehydroepiandrosteronu) u osób dotkniętych tą chorobą[4]. Różnorodność postulowanych czynników mogących odgrywać istotna rolę w rozwoju PMR wskazuje na potrzebę dalszych badań nad etiologią tej choroby.

Z wielką przyjemnością prezentuję specjalne wydanie naszego czasopisma, wydane z okazji 7. dorocznego Kongresu Europejskiego Towarzystwa Chirurgów Endoskopowych Dziecięcych (ESPES)! W tym numerze znajdą Państwo regularnie nadesłane do czasopisma opisy przypadków oraz wszystkie streszczenia Kongresu ESPES 2017 (27–29 września we Wrocławiu). Przewodniczącym Kongresu jest prof. Dariusz Patkowski, członek naszej Rady Naukowej. Wszystkie streszczenia będą również dostępne po Kongresie na stronie internetowej czasopisma — www.MDcase.net.

<p>Wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrastania płodu (IUGR) stanowi jedno z poważniejszych powikłań ciąży. Dotyczy średnio 8% żywo urodzonych noworodków w krajach rozwiniętych, a w krajach rozwijających się nawet 15-20%[1, 2, 3].</p><p>Wiąże się ze zwiększonym odsetkiem zgonów wewnątrzmacicznych oraz powikłań ciąży, m.in. porodów przedwczesnych i zgonów okołoporodowych. U dzieci obserwuje się nieprawidłowości w rozwoju psychofizycznym oraz częstsze występowanie, także w wieku dorosłym, takich schorzeń jak otyłość, cukrzyca, zespół metaboliczny[1, 2, 7, 8 , 9]. IUGR oznacza niezdolność płodu do osiągnięcia pełnego potencjału wzrostowego w trakcie życia wewnątrzmacicznego [4, 5, 6]. Wielokrotnie zamiennie używane jest określenie hypotrofia. Według większości autorów IUGR rozpoznajemy, gdy dwukrotnie wykonane w badaniu ultrasonograficznym pomiary płodu wykazują zbyt wolne tempo wzrastania i/lub, gdy masa /długość ciała urodzeniowa jest mniejsza niż 2 SD ( odchylenia standardowe), lub 10. centyla w stosunku do wieku ciążowego. W ciężkich postaciach masa urodzeniowa lub AC ( obwód brzucha) odpowiadają wartościom poniżej 3. Centyla. [6, 8]. Etiologia wewnątrzmacicznego zahamowania wzrastania jest wieloczynnikowa i pomimo postępu w medycynie często, nawet w 40%, nie udaje się jej zidentyfikować . Wyróżniamy przyczyny matczyne ( m.in.: nadciśnienie tętnicze, choroby nerek, układu krążenia, cukrzyca, trombofilie, zespół antyfosolipidowy, czynniki genetyczne, leki), płodowe(głównie nieprawidłowości genetyczne, wady wrodzone, infekcje wewnątrzmaciczne, bloki metaboliczne), łożyskowe (nieprawidłowości w budowie i wydolności łożyska, stan przedrzucawkowy), środowiskowe ( niski status socjoekonomiczny matki, używki, niedobory żywieniowe) [1, 9, 10, 11, 12].</p><p>Postępowanie w przypadku podejrzenia IUGR powinno obejmować dokładny wywiad ogólnolekarski i położniczy, ocenę czynników ryzyka w celu wyłonienia ciężarnych wymagających wzmożonego nadzoru oraz wykonanie szczegółowych badań obrazowych i laboratoryjnych. Ultrasonografia płodu (ocena anatomii, wielkości , proporcji, dynamiki wzrastania) jest podstawowym badaniem diagnostycznym. Konieczne jest także monitorowanie dobrostanu płodu za pomocą kardiotokografii (ktg), oceny przepływów krwi w wybranych naczyniach ( usg doppler), objętości płynu owodniowego i profilu biofizycznego. Wykonanie odpowiednich badań laboratoryjnych ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie chorób przewlekłych matki, infekcji wewnątrzmacicznych, stanu przedrzucawkowego, zespołu HELLP i innych patologii ciąży mogących mieć wpływ na zaburzenia wzrastania [12,13]. W przypadku braku uchwytnych przyczyn prowadzących do wystąpienia IUGR, istotne znaczenie mają badania genetyczne. Uważa się, że zasadniczy wpływ na masę urodzeniową dziecka mają geny matki. Jednak także wiele aberracji chromosomowych u płodu kojarzy się z wewnątrzmacicznym zahamowaniem wzrastania [6, 12]. Przykład stanowi zespół Silver- Russella (SRS), który jest bardzo zróżnicowany pod względem rodzaju występujących zmian genetycznych oraz sposobu ich dziedziczenia. Mutacje dotyczą między innymi chromosomu 11, 7 i wiążą się z charakterystycznymi cechami fenotypowymi, do których należą przede wszystkim zmiany w obrębie kości pod postacią : skoliozy, dysproporcji w długości kończyn, zrośnięcia palców, zmian w stawie łokciowym. Według danych z piśmiennictwa od 1:50 000 do 1:100 000 dzieci rodzi się z tym zespołem [14, 15, 16].</p><p>Głównym celem opieki nad matką i dzieckiem w ciąży powikłanej wewnątrzmacicznym zahamowaniem wzrastania płodu jest zapewnienie i ścisła ocena dobrostanu płodu oraz wybór optymalnego terminu porodu [6, 12].</p>

Rak języka jest najczęstszym nowotworem jamy ustnej [1]. Większość chorych podaje w wywiadzie narażenie na znane czynniki ryzyka rozwoju nowotworu, takie jak częste spożywanie alkoholu, palenie tytoniu oraz złą higienę jamy ustnej [1, 2]. Niestety ze względu na lokalizację guza oraz bagatelizowanie wczesnych objawów przez pacjentów większość rozpoznań jest stawianych w bardzo zaawansowanych stadiach choroby [2]. Przedstawiamy opis pacjenta z przypadkowo rozpoznanym rakiem języka.

<p>Przyzwojak(łac. paraganglioma) to rzadko występujący, najczęściej niezłośliwy guz neuroendokrynny wywodzący się z ciałek przyzwojowych układu przywspółczulnego i współczulnego. W Krajowym Rejestrze Nowotworów z 2013 nie odnaleziono żadnych danych na temat występowania tego nowotworu w Polsce [1]. Budowa histopatologiczna i objawy guza przypominają często guza chromochłonnego rdzenia nadnerczy (pheochromocytoma). Można powiedzieć, iż pheochromocytoma jest szczególnym typem przyzwojaka. Przyzwojaki wywodzące się z ciałek przyzwojowych układu przywspółczulnego umiejscowione są przeważnie w pobliżu dużych naczyń głowy i szyi (rozwidlenie tętnicy szyjnej wspólnej-najczęstsza lokalizacja) [2], natomiast przyzwojaki z ciałek przyzwojowych układu współczulnego występują wzdłuż pnia współczulnego położonego w sąsiedztwie kręgosłupa, aorty brzusznej i żyły czczej dolnej [parzysty kłębek aortalny (narząd Zuckerkandla) leżący po obu stronach aorty, tuż nad jej rozwidleniem-najczęstsza lokalizacja].</p><p>Przyzwojaki są nowotworami wieku starszego, ze szczytem zachorowalności w 5 i 6 dekadzie życia. W około 10% przypadków występują rodzinnie, wchodząc w skład takich zespołów uwarunkowanych genetycznie jak [3]:</p><p>- zespół von Hippel-Lindaua</p><p>- zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2A i 2B</p><p>- zespół Carneya</p><p>Rozpoznanie przyzwojaka nie jest proste, gdyż guzy te występują rzadko. W przypadkach gdy guz jest hormonalnie czynny występują objawy związane z wysokim poziomem katecholamin we krwi (przyspieszenie akcji serca, wzrost ciśnienia tętniczego krwi, uderzenia gorąca, bóle głowy). Gdy brak jest hormonalnej czynności guza objawy mogą wynikać z rozrastania się guza w konkretnym umiejscowieniu (tępe bóle okolicy lędźwiowej). Najczęściej jednak przyzwojak rozpoznawany jest przypadkowo w usg szyi lub jamy brzusznej i miednicy mniejszej wykonanym z innych przyczyn lub jako coroczna profilaktyka (rozpoznanie guza potwierdzone następnie zostaje w TK).</p><p>Biopsja cienkoigłowa guza nie powinna być raczej wykonywana ze względu na bogate unaczynienie guza i związane z tym ryzyko krwawienia.</p><p>W związku z rzadkim występowaniem przyzwojaka nie istnieją ustalone algorytmy diagnostyczno-terapeutyczne.</p><p>Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu guza. W przypadkach gdy usytuowanie guza nie pozwala na jego chirurgiczne usunięcie zastosowanie ma radioterapia.</p><p></p><p>Rokowanie na ogół jest bardzo dobre. W przypadku całkowitego usunięcia guza wyleczenie jest kompletne.</p>

Pacjenci z odmą opłucnową stanowią znaczący odsetek ogółu hospitalizacji na oddziałach chirurgii ogólnej. Odma opłucnowa przyjmuje postać samoistną, której przyczynę najczęściej znajdujemy w rozedmie płuc oraz pourazową, będącą skutkiem głównie stłuczenia ściany klatki piersiowej. Szczególnym rodzajem odmy opłucnowej jest jej jatrogenna odmiana, którą w zasadzie można zakwalifikować jako pourazową.

Pacjenci poddani zabiegom allotransplantacji przyjmują leki immunosupresyjne. Z tego powodu często spotykane w życiu codziennym choroby mogą przyjąć u nich nietypową konstelację objawów. Przedstawiamy nietypowy przypadek świerzbu u biorcy przeszczepu nerki.

W pracy przedstawiono przypadek dwojga rodzeństwa:17-letnią dziewczynę i jej 15-letniego brata, u których w 4rż. pojawiły się zaburzenia połykania, niewyraźna mowa, drżenie rąk i osłabienie napięcia mięśniowego. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono jedynie niskie stężenia potasu i magnezu w surowicy krwi. U dzieci rozpoznano zespół móżdżkowo-pozapiramidowy. Po kilku latach obserwacji rodzeństwo skierowano do Kliniki Nefrologii Pediatrycznej z powodu hiperechogennych piramid w badaniu USG nerek. Zdiagnozowano tubulo- paƟę. Z uwagi na utrzymujące się zaburzenia elektrolitowe zastosowano leczenie suplementacyjne (preparaty potasu i magnezu) z dobrym efektem.